Vele van ons zijn  gestuurd om ver weg hun beroep uit te voeren,veelal om daar meer dan een half jaar van huis weg te blijven.

de  achterban ,hun gezinnen,kinderen, blijven dan in Nederland,ver weg,waar en die  je niet een ,twee, drie,...... iedere minuut van de dag/week,eventjes kunt bereiken,kunt omhelzen,al zou je dat nog zo graag willen,en vaak mis je hun, als je er weer op uit trekt,en een nieuwe opdracht krijgt,daar in die grote eenzaamheid.

Veel mensen in Nederland,begrijpen het daarom ook niet,als er een kind van een van hen,eventjes alleen stil zit te dagdromen,in een hoekje van het schoolplein,of eventjes niet de les goed volgt,het kind denkt dan aan verweg,............aan zijn/haar gemis,aan papa,mama of opa.

Kijk eens wat beter om je heen de komende maanden,en praat er eens over op school,met de juf of meester,ook als er geen kinderen bij jullie op school zitten,waarvan een van de ouders langere tijd van huis zijn,want ook als een van de ouders  een ernstig ongeval heeft gehad,moet die revalideren,en is vaak heel lang van huis.

Maak samen eens een mooie tekening en stuur die op naar onze boys and girls,steun hen, en ook hen die lang moeten revalideren,om  na heel veel moeite,pijn en vechten,met hun eigen lichaam,terug te mogen keren naar hun gezin,daar waar nu alles anders is,maar toch ook thuis is, daar waar iedereen zijn best doet,om je te helpen.

maar buiten de deuren van het thuis,is nog steeds in onze maatschappij heel veel onbegrip.

zie ook,

www.freewebs.com/lepapillondeorange

of,

www.lepapillon55/hyves.nl